-->

lunes, 23 de marzo de 2009

La vida siempre nos prepara....

Hoy si acaso, mañana talvez
La vida es esa puerta de vaivén
Así como se abre se cierra
Como renace también muere
hoy presencia viva, mañana vida etérea
hoy hazaña, mañana simplemente recuerdo
Como ese marco sin puerta la vida es permisiva
Llega un Amor a mi vida, talvez el desamor de su mano
Siento los míos junto a mí,
y al mismo tiempo me preparo a la partida
Estuviste en mi vida para amarte
te fuiste conociendo el amor que te daba
y como el agua que cae desde el cielo
en forma de lluvia, para surcar el lecho del río
abrazada en el roce del viento
desagua placida en el agua de mar
para volver en cada ondular a elevarse al cielo y retorna
Se funde en un nuevo ciclo y en largo camino sin dejar de ser
Jamás agua cristalina sin dejar de tener su esencia inicial
Así la vida me hace sentir que nada concluye
Que nada queda ajeno a ese estar y ser.

María Lasalete Marques ®

domingo, 22 de marzo de 2009

Te regalaron los ojos que ven;
tú debes aprender a mirar.
Te regalaron los oídos que oyen;
tú debes aprender a escuchar.
Te regalaron la lengua que pronuncia palabras;
tú debes aprender a dialogar.
Te regalaron las manos que tocan;
tú debes aprender a acariciar.
Te regalaron el sexo que desea placer;
tú debes aprender el amor, que brinda la alegría.
Te regalaron los pies que caminan;
tú debes aprender a elegir el rumbo y un destino.
Te regalaron la vida;
tú debes aprender a vivir.
Todo te lo regalaron por un tiempo;
tú debes aprender a morir.

Autor: René Trossero
Como semillas arrojadas al viento

Una voz que se silencia...

Encontré este material posteado en un blogs y he querido compartirlo...
sólo quiero que el sea un murmullo que nos haga entender cuan crueles podemos ser nosotros mismos.


martes, 17 de marzo de 2009

Tallas de Madera...


Oculto en una pequeña aldea de Victoria en Marysville, sudeste de Australia,
se encuentra un mundo mágico donde el escultor Bruno Torfs lleva 25 años contribuyendo con su obra a combinar la belleza de su arte con la belleza de la naturaleza que lo rodea.
Nacido en Sudamérica, a los 15 años su familia emigra a Europa en busca de nuevas oportunidades.Sus continuos viajes, a veces solo y a veces con su mujer Marleen, van formando la personalidad del artista, que la va reflejando en forma de cuadros y esculturas.
Después de varios años de vivir así, Bruno y su familia deciden irse a Australia para crear un jardín con sus esculturas que sea a la vez una atracción permanente. Tras encontrar el sitio ideal en la pequeña aldea, en cinco meses consigue abrir el parque al público.
Bruno comenzó con apenas 15 esculturas y a día de hoy se pueden encontrar más de 150 y continúa añadiendo algunas cada cierto tiempo.
Se ha quedado a vivir allí con su familia en ese espacio de selva tropical que él compró para poder vivir también con sus obras.

martes, 3 de marzo de 2009

Me esqueci de falar de min....


Nada me impede, ascender sem limites
No azul do infinito, trepar as montanhas mais agrestes
Para alcançar meu sonho,
Nada, me enxofra entre as gradas da liberdade que sinto minha
E mesmo assim tenho a liberdade de escolher entre o límpido das aguas cristalinas
Ou do escuro nauseabundo dum mundo que se impõem más se evita.
Sinto-me qual gaivota que percorrendo a margem da mar, se alista
A voar alto, para descender a procura do remanso de um barco
Que ancorado esta em porto seguro.
Brinco com esse vento que me ergue, levitando-me deixando-me planear
Nos cálidos torrentes que só quem conhece a liberdade de voar possa compreender
Um mundo que desde o alto se vislumbra pleno,
Luxúria de uma natureza que se nega a perecer apesar da agressão humana
Olho em pleno o meu redor, y nada me impede de voar e encontrar-me
Com quem como eu sonha na mesma cor, Voar mesmo céu,
Desculpa deixe-me envolver pelo sonho das vitorias alcançadas
Esqueci-me dizer que sim existe algo que me impede de crescer
Que me ata sem trégua, impelindo-me o andar e mesmo o voar
O meu maior inimigo. Capaz de arrastar-me sem misericórdia
E fazer-me obstar a esperança de nascer cada dia
Esqueci-me de falar de mi

sábado, 14 de febrero de 2009

Corações distantes

Um dia, um pensador indiano fez a seguinte pergunta a seus discípulos:
Por que as pessoas gritam quando estão aborrecidas?
Gritamos porque perdemos a calma disse um deles.
Mas, por que gritar quando a outra pessoa está ao seu lado? Questionou novamente o pensador.
Bem, gritamos porque desejamos que a outra pessoa nos ouça, retrucou outro discípulo.
E o mestre volta a perguntar: Então não é possível falar-lhe
em voz baixa?
Várias outras respostas surgiram, mas nenhuma convenceu o pensador.
Então ele esclareceu:
Vocês sabem porque se grita com uma pessoa quando se está aborrecido?
O fato é que, quando duas pessoas estão aborrecidas, seus corações se afastam muito.
Para cobrir esta distância precisam gritar para poderem
escutar-se mutuamente.
Quanto mais aborrecidas estiverem, mais forte terão que gritar
para ouvir um ao outro, através da grande distância.
Por outro lado, o que sucede quando duas pessoas estão enamoradas?
Elas não gritam. Falam suavemente. E por quê?
Porque seus corações estão muito perto. A distância entre elas
é pequena.
Às vezes estão tão próximos seus corações, que nem falam, somente sussurram.
E quando o amor é mais intenso, não necessitam sequer sussurrar,
apenas se olham, e basta. Seus corações se entendem.
É isso que acontece quando duas pessoas que se amam estão próximas.
Por fim, o pensador conclui, dizendo:
Quando vocês discutirem, não deixem que seus corações se
afastem, não digam palavras que os distanciem mais,
pois chegará um dia em que a distância será tanta que não
mais encontrarão o caminho de volta

miércoles, 11 de febrero de 2009

O poder dum sorriso

Imagens, Mensagens, Frases e Vídeos - Místicas - Orkut


Um sorriso não custa nada, mas cria muitas coisas.
Dura só um momento, mas sua lembrança perdura pela vida a fora.
Não se pode comprá-lo, mendigá-lo, pedi-lo emprestado ou roubá-lo.
Não tem utilidade enquanto não é dado.
E por isso se no seu caminho encontrares uma pessoa
por demais cansado para lhe dar um sorriso,
deixa-lhe o seu, pois ninguém precisa tanto de um sorriso quanto
aquele que não tem mais um a oferecer.
Seu sorriso será tão precioso para esta pessoa
que no momento que ela receber ela sentirar a magia
da felicidade incendiar o seu viver, e ela de gratidão
lhe retornarar um belo e meigo sorriso.
Por isso minha querida amiga, conserve este brilho
de alegria em seu rosto, pois mesmo que você não
perceba através do seu sorriso, você transmite para
as pessoas que caminham ao seu lado for